Ik maak niet makkelijk nieuwe vrienden. Small talk om contact te maken, ik ben er niet goed in. Ik laat stiltes vallen. Ik weet niet wat ik moet vragen. Ik weet niet wat ik moet vertellen over mezelf. Ik struikel over mijn woorden. Ik praat monotoon. En daar word ik vaak mee geconfronteerd. Op verjaardagen, als ik een kennis tegenkom in de supermarkt, op bezoek bij mijn schoonouders. Ik voel me altijd een kneus in het socializen. Het is niet dat ik niet wil socializen. Ik ben ook niet verlegen. Ik ben gewoon een stuntel op dat gebied.

Waar ik wel goed in ben is hechte vriendschappen sluiten met mensen die daarvoor open staan. Mensen met wie ik veel gemeen heb. Ik houd ervan om mijn ideeën over het leven te delen, te filosoferen, samen te sparren over strategieën over hoe we omgaan met situaties die we tegenkomen in het leven. Voor de mensen die mij in vertrouwen nemen, heb ik altijd een luisterend oor. Vertel me je probleem, en je krijgt er begrip, troost en een andere kijk op de situatie voor terug. Dat gaat me wel gemakkelijk af.

Er is de Renée die ik van nature ben, die ik moeiteloos kan zijn. En er is de Renée die probeert te zijn wie ze niet kan zijn, die zich aanpast en zich richt op het verbeteren van wat niet goed gaat. En dat kost me heel veel energie. Nu zie ik dat socializen een talent is dat je hebt, of niet hebt. En dat het aangaan van hechte vriendschappen óók een talent is. En dat beide helemaal oké zijn. Hoewel ik nog steeds jaloers ben op mensen die gemakkelijk nieuwe contacten leggen, heb ik me er bij neergelegd dat dat iets is wat mij niet ligt. Ik hoef me niet minderwaardig te voelen. Ik heb gewoon andere kwaliteiten.

En dat weten geeft me rust en zelfrespect. Maar ook respect voor anderen. In plaats van me te storen aan ‘oppervlakkige kletskousen’, zie ik nu mensen met een talent voor contact maken. In plaats van me te ergeren aan mensen die confrontaties uit de weg gaan, zie ik dat zij juist voor harmonie zorgen. En waar de één direct risico’s ziet, ziet een ander juist mogelijkheden. Zo vullen we elkaar juist supergoed aan.

Iedereen heeft zijn eigen talenten, en zwaktes. Je kunt nu eenmaal niet overal in uitblinken. Daarom accepteer ik nu steeds meer wie ik niet kan zijn, en benut ik nog beter de kwaliteiten die me van nature goed afgaan. Dat gaat nog lang niet vanzelf. Want ik voel me nog steeds ongemakkelijk als de buren in de voortuin zitten wanneer ik thuiskom, en ik er alleen een ‘hoi’ uitgeperst krijg. Dan voel ik gelijk de angst dat ze me ongeïnteresseerd vinden. Maar ik blijf omdenken, totdat ik echt van mezelf kan zeggen: ik ben goed zoals ik ben!

Controle

Ik ga (ging) elke week naar de sportschool voor een pittige indoor-cyclingles. Als ik dan met mijn tong op mijn enkels hang van het hijgen, en bijna niet meer kan, dan roept de instructeur: "when it gets hard, control the controllables". Oftewel, wanneer het moeilijk...

Lees meer

Onrust

  Staat jouw leven ook op zijn kop? Het lijkt wel een nare droom waar we in zitten. Al die maatregelen, de getallen en grafieken die om je oren vliegen, de verontrustende beelden in de media. Misschien zit je ineens thuis. Met alle dagen mensen of kinderen om je...

Lees meer

Intens

Licht en donker zijn altijd in balans (volgens de leer van yin en yang) ☯. Ik ben er nog niet uit of dat werkelijk zo is. Maar ik ervaar wel dat beide kanten op dit moment heviger aanwezig zijn. En dat maakt het leven voor een voeler zoals ik nog intenser. Er is van...

Lees meer

Blijf bij jezelf

Sorry, weer een bericht over het c-virus. Ik heb het proberen te ontwijken. Maar het houdt de gemoederen zo bezig dat ik voelde dat ik erop moest reageren. Om een klein beetje van de onrust weg te nemen. We zitten opgescheept met een virus, dat meer teweegbrengt dan...

Lees meer

Onbereikbaar

Je doet zo hard je best. Voor de mensen om je heen. Op je werk. Maar ook voor jezelf. Je wilt gewoon het beste, voor iedereen. Eruit halen wat erin zit. En dat is oké. Totdat het niet meer oké is. Totdat je geen fouten meer mag maken van jezelf. Je altijd tot het...

Lees meer
Zichtbaar zijn, hoe dan?

Zichtbaar zijn, hoe dan?

Misschien heb je vorige week (lees hier het artikel van vorige week 'Hoe zichtbaar durf jij te zijn?') wel ontdekt dat je minder zichtbaar bent als je zou willen. En dat dat tegelijk ook wel lekker veilig voelt. Want meer zichtbaar is ook meer kwetsbaar. Herken je het...

Lees meer

Hoe zichtbaar durf jij te zijn?

Ik heb me het grootste gedeelte van mijn leven onzichtbaar gevoeld. Als kind al, leerde ik in de praktijk dat kinderen die vragen, juist niet worden overgeslagen. En dat kinderen die stil zijn, niet worden gezien. Maar ik was een kat-uit-de-boom-kijker. Introvert....

Lees meer

Onbegrip

Ik vraag me wel eens af of ik soms, zonder dat ik het zelf in de gaten heb, Chinees spreek. Dan zeg ik iets, en dan krijg ik een blik van ‘waar heb je het over?’. Of ik denk dat ik duidelijk mijn mening heb uitgelegd. En als een ander het dan samenvat, dan zegt hij...

Lees meer

Ben jij ook iemand die nooit klaagt?

Ben jij ook zo iemand die nooit klaagt? Wiens pijn nooit wordt opgemerkt? Die alles in haar eentje draagt? Ik durfde vroeger nooit iets te zeggen als iets me niet lekker zat, of als ik iets nodig had. Ik zat eens op een verjaardag bij mensen die ik niet goed kende. En...

Lees meer

Omgaan met boosheid en andere negatieve emoties

Het leek wel alsof er iets in de lucht hing vorige week. Bij het minste of geringste schoot ik uit mijn slof. Miscommunicatie met mijn partner. Kinderen die niet deden wat ik wou. Ik was boos. De hele tijd boos. Daardoor ging er van alles mis. En dan werd ik uiteraard...

Lees meer