Laatst sprak ik twee vrienden die niet helemaal tevreden zijn met hun werk. Het ligt aan het management, zei de een. Vroeger ging het binnen het bedrijf om de mensen. Als iemand het druk had, stonden collega’s klaar om te helpen. Nu zit je in je eentje over te werken. Alles draait nu om geld. Ik kan mijn klanten niet meer de kwaliteit leveren die ik wil, omdat daar geen tijd voor is. Ik vind mijn werk leuk, maar die omstandigheden zorgen ervoor dat ik het een stuk minder naar mijn zin heb.

De ander heeft een leidinggevende rol. Het zijn onzekere tijden binnen de organisatie. Ze wachten al weken in spanning af of een belangrijke klantovereenkomst wordt verlengd of niet. En dat legt een grote druk op het personeel. Een aantal collega’s wilde niet afwachten en is opgestapt. Hun diensten worden ingevuld met uitzendkrachten. En als het mis gaat, springt mijn vriend zelf in om de situatie te redden. Hij heeft deze maand al vier vrije dagen opgeofferd en is voor zijn gevoel alleen nog maar aan het werk.

De omstandigheden waarin je je bevindt bepalen hoe jij je voelt. Maar is dat wel waar? Kun je anderen of een situatie aanrekenen hoe jij in je vel zit? Zijn het ten eerste niet de gedachten die je over een situatie hebt, die jouw gevoel bepalen? Want waar de een gebukt gaat onder de druk van een naderende deadline, vindt de ander het een geweldige uitdaging om zo snel en efficiënt mogelijk het beste resultaat te behalen. Dat betekent dat als je je gedachten over een situatie kunt veranderen, je ook je gevoel kunt veranderen! En ten tweede, als je zelf je gevoel kunt veranderen, betekent dat ook dat je zelf verantwóórdelijk bent voor jouw gevoel.

Hoe ga jij hiermee om? Geef je vaak anderen de schuld van het plezier dat je mist in je werk? Of van de stress die je ervaart? Of neem je je eigen verantwoordelijkheid? Kun jij je gedachten ombuigen? En zo nee, kun je voelen wat jij nodig hebt? En ervoor zorgen dat je dat krijgt? En als dat door de omstandigheden écht niet mogelijk is, kies je er dan voor om negatieve gevoelens tijdelijk te accepteren om je doel te bereiken? Of kies je ervoor om uit de situatie te stappen, met alle consequenties die daarbij horen? Doe je er echt alles aan om de situatie voor jezelf te verbeteren? Of laat je het erbij zitten? Dat is jouw beslissing, en van niemand anders.

Je omstandigheden heb je niet altijd in de hand. Maar je hebt wel altijd de keuze over je gedachten en hoe je met de situatie omgaat. (Enne, niet kiezen, dus je verantwoordelijkheid bij een ander neerleggen, is ook kiezen!)

P.S. Als je dat leuk vindt, heb ik een opdrachtje voor je, om eens te spelen met dit thema.

  1. Bedenk welke persoon of situatie jou dwarszit.
  2. Schrijf op wat deze persoon of situatie volgens jou verkeerd doet. Bijvoorbeeld: Piet luistert niet naar me. Piet houdt geen rekening met wat ík wil. Piet stelt iedereen teleur. Etc.
  3. Lees nu de zinnen die je opgeschreven hebt. En bedenk bij elke zin wat je weerstand zegt over wat je nodig hebt of waar je naar verlangt.
  4. Wat kun jij doen om dit te realiseren?

Controle

Ik ga (ging) elke week naar de sportschool voor een pittige indoor-cyclingles. Als ik dan met mijn tong op mijn enkels hang van het hijgen, en bijna niet meer kan, dan roept de instructeur: "when it gets hard, control the controllables". Oftewel, wanneer het moeilijk...

Lees meer

Onrust

  Staat jouw leven ook op zijn kop? Het lijkt wel een nare droom waar we in zitten. Al die maatregelen, de getallen en grafieken die om je oren vliegen, de verontrustende beelden in de media. Misschien zit je ineens thuis. Met alle dagen mensen of kinderen om je...

Lees meer

Intens

Licht en donker zijn altijd in balans (volgens de leer van yin en yang) ☯. Ik ben er nog niet uit of dat werkelijk zo is. Maar ik ervaar wel dat beide kanten op dit moment heviger aanwezig zijn. En dat maakt het leven voor een voeler zoals ik nog intenser. Er is van...

Lees meer

Blijf bij jezelf

Sorry, weer een bericht over het c-virus. Ik heb het proberen te ontwijken. Maar het houdt de gemoederen zo bezig dat ik voelde dat ik erop moest reageren. Om een klein beetje van de onrust weg te nemen. We zitten opgescheept met een virus, dat meer teweegbrengt dan...

Lees meer

Onbereikbaar

Je doet zo hard je best. Voor de mensen om je heen. Op je werk. Maar ook voor jezelf. Je wilt gewoon het beste, voor iedereen. Eruit halen wat erin zit. En dat is oké. Totdat het niet meer oké is. Totdat je geen fouten meer mag maken van jezelf. Je altijd tot het...

Lees meer
Zichtbaar zijn, hoe dan?

Zichtbaar zijn, hoe dan?

Misschien heb je vorige week (lees hier het artikel van vorige week 'Hoe zichtbaar durf jij te zijn?') wel ontdekt dat je minder zichtbaar bent als je zou willen. En dat dat tegelijk ook wel lekker veilig voelt. Want meer zichtbaar is ook meer kwetsbaar. Herken je het...

Lees meer

Hoe zichtbaar durf jij te zijn?

Ik heb me het grootste gedeelte van mijn leven onzichtbaar gevoeld. Als kind al, leerde ik in de praktijk dat kinderen die vragen, juist niet worden overgeslagen. En dat kinderen die stil zijn, niet worden gezien. Maar ik was een kat-uit-de-boom-kijker. Introvert....

Lees meer

Onbegrip

Ik vraag me wel eens af of ik soms, zonder dat ik het zelf in de gaten heb, Chinees spreek. Dan zeg ik iets, en dan krijg ik een blik van ‘waar heb je het over?’. Of ik denk dat ik duidelijk mijn mening heb uitgelegd. En als een ander het dan samenvat, dan zegt hij...

Lees meer

Ben jij ook iemand die nooit klaagt?

Ben jij ook zo iemand die nooit klaagt? Wiens pijn nooit wordt opgemerkt? Die alles in haar eentje draagt? Ik durfde vroeger nooit iets te zeggen als iets me niet lekker zat, of als ik iets nodig had. Ik zat eens op een verjaardag bij mensen die ik niet goed kende. En...

Lees meer

Omgaan met boosheid en andere negatieve emoties

Het leek wel alsof er iets in de lucht hing vorige week. Bij het minste of geringste schoot ik uit mijn slof. Miscommunicatie met mijn partner. Kinderen die niet deden wat ik wou. Ik was boos. De hele tijd boos. Daardoor ging er van alles mis. En dan werd ik uiteraard...

Lees meer